بسم الله الرحمن الرحیم
سلام
چقدر به تو حسودیم می شود وقتی می بینمت و یاد آن روزهایم را زنده می کنی ...
یاد روزهایی که تازه پیدایش کرده بودم ...
و چقدر عاشقانه عشق می ورزیدمش ...
انگار راه و رسم عاشقی را آنروزها بلدتر بودم ...
انگار شیوه نازکشی را در خونم ریخته بودند آن روزها ...
و من چه هنرمندانه تمنایش می کردم !
همان روزهای اول بود که امید وصلش را داد ...
همان روزها بود که گفت نزدیکش هستم ...
هر چند او از آغاز نزدیک بود و من دور دور دور ...
هر بار که آشفتگی هایت را می بینم به یاد آن روزهای خودم آشفته می شوم ...
به یاد آن روزهایی که همه یک سو شده بودند و او یک سو ...
همان روزهایی که همه چیز برایم تداعی گر او بودند ...
همان روزهایی که در هر چه خیره می شدم انگار در چشمان او زل زده ام و دلم را آشوبی شیرین می فشرد ...
خوشا به حالت چقدر حسودیم می شود به حال و هوای این روزهایت !
روزهایی که روزی برای من بودند و حالا چقدر فاصله گرفته ام از روزهای داشتنش ...
توی کوچه پس کوچه های دلم قدم می زدم و زیر لب زمزمه می کردم :
یار با ما بی وفایی می کند
بی جهت از ما جدایی می کند
سیلی خاطره ها محکم کوبید توی صورتم
خنده تلخی زدم و گفتم : بی جهت ؟!!!
باز هم دیدمت ...
و باز حسودی ام گل کرد ...
نه ! حسودیم نشده بود ...
حسابی غبطه خوردم ، آنقدر که همه حسرتهایم اشک شدند و بی اختیار روی صورتم دویدند ...
آنقدر که حتی توی قدم های خسته ام هم اشک جاری شد ...
آنقدر که حتی پشت خنده های زورکی ام هم خیس آب شده بود ...
و مثل همیشه حالا که دلت گرفته همه چیز با هم هجوم می آورند تا نابودت کنند و تو این روزها چقدر نشکستنی شده ای ...
از بد حادثه !!!
کاش می شکستی ...
کاش لااقل ترک برمی داشتی ...
یادت رفته تو از خاک کویری که بمیری ؟!!!
چقدر خوشبختی این روزها غریبه !
چقدر لذت می بری از ثانیه هایت ...
چقدر مقدسند این روزها اشکهایت ...
می شود دلت را طواف کرد این روزهای تهی ...
می شود تیمم کرد با خاک قدمهایت ...
می شود غسل طهارت کرد در بغض شبانه ات ...
می شود یک دنیا استجابت جست بین ربنایت ...
و م ن چ ق د ر ب ه ا ی ن ر و ز ه ا ی ت غ ب ط ه م ی خ و ر م غ ر ی ب ه !
اما گمانم او هنوز سر حرفش ایستاده ... مثل مرد ...
" نحن اقرب الیکم من حبل الورید "
یا علی
