بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

زندگی ما انسانها سرشار از فراز و نشیب هاست . گاه بالا می رویم ، گاه زمین می خوریم ، گاه بر می خیزیم ، گاه خسته می شویم ، گاهی پیروز و گاه شکست می خوریم ، گاهی فریاد می زنیم و زمانی را در سکوت طی می کنیم !

و من " ترلان " صاحب وبلاگ سیمرغ ، به دلیل الطاف بی شائبه برخی دوستان !!! و نیات خیر خواهانه شان !!! و برای ممانعت از شکسته شدن بیشتر حریم پرواز سی مرغ زین پس سکوت اختیار کرده و فضای مجازی را با تمام تلخ و شیرینش و با همه پروازهای نیمه تمامش به خدا می سپارم .

امید آنکه بالهای بسته مرغ کوچکی چون من هیچ یک از همراهان را از پرواز باز ندارد .

هر چند سکوت می کنم و می نشینم ، اما نگاهم همواره بدرقه گر پرواز شماست و دلم دعاگویتان !

اگر لایق باشد ...

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته

یا علی

                                   بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

چقدر به تو حسودیم می شود وقتی می بینمت و یاد آن روزهایم را زنده می کنی ...

یاد روزهایی که تازه پیدایش کرده بودم ...

و چقدر عاشقانه عشق می ورزیدمش ...

انگار راه و رسم عاشقی را آنروزها بلدتر بودم ...

انگار شیوه نازکشی را در خونم ریخته بودند آن روزها ...

و من چه هنرمندانه تمنایش می کردم !

همان روزهای اول بود که امید وصلش را داد ...

همان روزها بود که گفت نزدیکش هستم ...

هر چند او از آغاز نزدیک بود و من دور دور دور ...

هر بار که آشفتگی هایت را می بینم به یاد آن روزهای خودم آشفته می شوم ...

به یاد آن روزهایی که همه یک سو شده بودند و او یک سو ...

همان روزهایی که همه چیز برایم تداعی گر او بودند ...

همان روزهایی که در هر چه خیره می شدم انگار در چشمان او زل زده ام و دلم را آشوبی شیرین می فشرد ...

خوشا به حالت چقدر حسودیم می شود به حال و هوای این روزهایت !

روزهایی که روزی برای من بودند و حالا چقدر فاصله گرفته ام از روزهای داشتنش ...

توی کوچه پس کوچه های دلم قدم می زدم و زیر لب زمزمه می کردم :

یار با ما بی وفایی می کند

بی جهت از ما جدایی می کند

سیلی خاطره ها محکم کوبید توی صورتم

خنده تلخی زدم و گفتم : بی جهت ؟!!!

باز هم دیدمت ...

و باز حسودی ام گل کرد ...

نه ! حسودیم نشده بود ...

حسابی غبطه خوردم ، آنقدر که همه حسرتهایم اشک شدند و بی اختیار روی صورتم دویدند ...

آنقدر که حتی توی قدم های خسته ام هم اشک جاری شد ...

آنقدر که حتی پشت خنده های زورکی ام هم خیس آب شده بود ...

و مثل همیشه حالا که دلت گرفته همه چیز با هم هجوم می آورند تا نابودت کنند و تو این روزها چقدر نشکستنی شده ای ...

از بد حادثه !!!

کاش می شکستی ...

کاش لااقل ترک برمی داشتی ...

یادت رفته تو از خاک کویری که بمیری ؟!!!

چقدر خوشبختی این روزها غریبه !

چقدر لذت می بری از ثانیه هایت ...

چقدر مقدسند این روزها اشکهایت ...

می شود دلت را طواف کرد این روزهای تهی ...

می شود تیمم کرد با خاک قدمهایت ...

می شود غسل طهارت کرد در بغض شبانه ات ...

می شود یک دنیا استجابت جست بین ربنایت ...

و م ن چ ق د ر ب ه ا ی ن ر و ز  ه ا ی ت غ ب ط ه م ی خ و ر م غ ر ی ب ه !

اما گمانم او هنوز سر حرفش ایستاده ... مثل مرد ...

                             " نحن اقرب الیکم من حبل الورید "

                                                یا علی

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

کم کم داشتم دلواپست می شدم ... چشم به راهت مانده بودم تا در خانه ام را بزنی ... تا من بتوانم ، پا برهنه تا وسط وسط وسط خانه ات بدوم !!!

کم کم داشتم نگرانت می شدم ... نگران خودم ... نگران دلم !

دورادور صدای قدمهایت را می شنیدم که از کوچه معشوقه ما می گذشتی ... به همسایه هایم سلام می کردی ، احوال دلهایشان را می پرسیدی ، تا خانه دوست بدرقه شان می کردی ...

و می گذشتی ...

و می رفتی ...

و من تو را نمی دیدم !

کم کم داشتم از خودم ناامید می شدم ... و از زندگی ام ... از سکون ... و از بیدردی !

اما انگار اشتباه می کردم !

حالا تو ...

با یک دنیا ذهن پریشان ... با یک بغل فکر مشوش ... با یک سجاده چشم خیس ...

دوباره دستهایت را گشوده ای تا من خودم را به آغوشت بیندازم و درد بنالم ... و عشق بورزم ... و از نفسهایم ، از بودنم ، از هستیم ... لذت ببرم !

اما مثل همیشه با ترس !!!

یویلنا ! إنّا کنّا ظالمین ... یا الله !

یا علی

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

تو دلم یه دنیا حرفه که می خوام بگم براتون

تو بگو به من کجایی تا ببوسم خاک پاتون

آقا جون دلم گرفته مثل آسمون پاییز

می دونم مرغ دل من دوباره کرده هواتون

با خودم یه نذری کردم که اگه تو رو ببینم

با همون نگاه اول جونم رو بده براتون

چه خوبه خونه قلبم بشه جای تو همیشه

حک کنی رو صفحه دل نقش روی دلرباتون

چی میشه یه بار شبونه رد شی از کوچه قلبم

روی ماهتو ببینم یا که بشنوم صداتون

ما رو هم یه نیمه شب تو نماز شب دعا کن

تا صبا برام بیاره صدا و سوز دعاتون

بیا تا برات بمیرم که به عشق تو اسیرم

الهی به جون بگیرم همه درد و بلاتون

بیا تا دورت بگردم حالا که اسیر دردم

بیا ای یوسف زهرا ببوسم شال عزاتون

گفتی پر خون می شه چشمات از غم داغ شقایق

الهی که من بمیرم نبینم خون چشاتون

...

بر لحظه انتظار مهدی صلوات

یا علی

بسم الله الرحمن الرحیم

" الرحمن . علم القرآن . خلق الانسان . علمه البیان ... "

سلام

به اشکهایم نخند ...

این اشکها ٬ حسرت یک عمر دوری اند ...

به اشکهایم نخند ...

این اشکها حسرت روزهایی هستند که روزی بودند و حالا ٬ خیلی زود تر از آنچه فکرش را بکنی دیر شده اند .

تازه پیدایش کرده بودم ٬ تازه مأنوسش شده بودم ٬ تازه همزبانش شده بودم ...

که از دست دادمش ٬ که فراق حائل شد ٬ که سکوت کرد !

و حالا ...

این اشکها را خودم هم باور ندارم ...

شاید بغضی دیرینه است که حالا سر باز کرده و آرام نمی گیرد ...

شاید قرنها از این بغض سربسته می گذرد ...

از آنروز که افسوس نبودم تا برای لسان الغیب " الرحمن " بخوانم ...

از آنروز که افسوس نبودم تا مرادم را مرید وار با اشک بدرقه کنم ...

هر چند حاملان عرش خدا بدرقه اش کرده اند گمانم .

و حالا ...

انسانی خلق شد ...

و بیان آموخت ...

و درد سرود ...

و زین پس سکوت خواهد کرد !

خوشا به حالش که لااقل دانست " آسمان جاذبه دارد . نه زمین ! "

و گمانم دیگر بیتابی امانش نداد .

دلم برای واژه هایش ٬ برای دردهایش تنگ خواهد شد ...

اما تو ...

به اشکهایم نخند !

چقدر زود دیر می شود ...

یا علی

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام  

سلام رفیق !

سلام هم پیاله !

سلام همبال ترین !

از حال و هوایت نمی پرسم ٬ چرا که میدانم خوب هستی ... مثل من ... آنقدر خوب که به حال بد دیروزت نگاه می کنی ٬ می خندی و اشک حسرت می ریزی .

یک سال گذشت . به همین سرعت ! یادت مانده یا نه ؟!

شب بود ... زیر باران ... میدان غربت ... راه رفتیم ... رفتیم ... رفتیم ... ناگهان ایستادیم ... جلوی مجسمه حماسه ... به هم خیره شدیم ... ساکت و آرام ٬ نیازی به کلمه نبود ٬ هم تو زبان من را بلد بودی هم من دل تو را می شناختم ٬ هم تو دل مرا می شناختی و  هم من زبان تو را بلد بودم .

و بعد شکست ...

" هبل " را می گویم ! " عزّی " را می گویم ! " گوساله سامری " را می گویم !!!

نه با تبر ابراهیمی ٬ که با سیلی خدا ... نه هیئتش که هیبتش !

جای سیلی خدا روی صورتهایمان سرخ شد ... دردش بغض شد ... بارید ٬ آنقدر بارید تا گمانم غسل داد تمام ناپاکی اش را ... و من چقدر دستان پر صلابت خدا را دوست دارم !

حالا ٬ تمام آن روزها گذشته ٬ تمام آن خاطره ها رو به زوال می روند ٬ تمام آن دردها التیام یافته اند ...

دردهایی که نه مال من ٬ نه آن تو ٬ که بر جان عابران بیشماری نشسته بود و بعد رخت بسته بود یا نبسته بود !

حالا ٬ من ٬ حالا ٬ تو ... به بتها پشت کرده ایم ! چشمانمان را بر ستاره ها بسته ایم ! دلباخته نور مهتاب نشده ایم و اشعه آفتاب کورمان نکرده است !

گمانم تو هم مثل من هر بار که " انعامش " را زمزمه می کنی ٬ وقتی به این آیت می رسی ٬ دلت به یاد آن روزها حسابی ابری می شود ...

" لئن لم یهدنی ربّی ٬ لأکوننّ من القوم الضّالّین "

"هم پیاله ترین رفیق دنیا"

یا علی

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

10 فایده نگاه کردن به آسمان :

1.    هم و غم را کم می کند .

2.    وسوسه را کم می کند .

3.    ترس را زائل می کند و از بین می برد .

4.    به یاد خدا می آورد .

5.    در قلب عظمت خدا پخش می کند .

6.    فکر غیر صحیح را رفع و زائل می کند .

7.    انسان را از درد سودا نفع می دهد .

8.    مشتاق را تسلی می بخشد .

9.    با دوست خود انس می گیرد .

10 . آن آسمان قبله گاه دعاخوانندگان و دعاکنندگان است .

الحکمه فی المخلوقات الله

امام محمد غزالی

ترجمه نصر الله برادران توحیدی

پ.ن : وقتی تمام مسیر سربالایی پارک شریعتی تا کوچه پس کوچه های اختیاریه را پیاده گس کردم ، آن هم سر به هوا باورم شد که هنوز جوانم ؛ یک جوان آشفته و سردرگم ... اما از بد ماجرا آخرش به هیچ جا نرسیدم جز در خانه !!!

یا علی

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

یک شب آرام بود ... ناآرام و وحشی و طوفانی ... از آن شبها که از هزار بار روز آفتابی ترند ... از آن شبها که سایبانت قرآن می شود به امید بخشش ... از آن شبها که قسم می دهی تک تک کسانی را که داری ٬ تا برسی به همان که بالاتر از عرش نشسته ... هر چند می دانی بالهایت پیش از رسیدن خاکستر خواهند شد ... درست لحظه ای که نام هزارمش را از یاد ببری ... و تو همیشه فراموشکار بودی !!!

یک شب بود ... از آن شبها که از هزار بار روز آفتابی ترند ...  و تو تا پشت خانه خدا دویده بودی ... با پاهای برهنه ... مثل بشر حافی ... همان که آخر نفهمیدی به ضمه بخوانی اش یا به فتحه ... و هر چقدر فکر کردی تا داستان عریان بودن پاهایش را از لابلای سطر های کتاب عربی ات به یاد بیاوری ٬ نشد . و تو همیشه فراموشکار بودی !!!

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

یک سال گذشت ... از کنار پنجره خانه قدیمی ... که همه سراسر شوق بودند و اشک مجال تو را ربوده بود ... کنار پنجره ... سید تبریک عید می گفت و تو فاتحه عشق را می خواندی و اشک ... امانت را بریده بود ... به هق هق افتاده بودی از دردی که در جانت بود و هیچ مرهمی تسکین دل داغدارت نبود ... !

فردا قرار است به پیشوازش بروی ... به پیشواز خیر کثیرش ... لحظه لحظه اش ... اعجاز قرآنش ... آرامشش ... سکوتش ... زلالی اش ... پاکی اش ... برکتش ... باز هم بگویم ؟!

گفتنی نیست ...

یک سال گذشت ... از شب نخست که با همه حال و هوای غریبش که تازگی ها ... آری ، تازگی ها توفیق تجربه اش را یافته ای ... از شب میانی که فقر را دیدی و خندیدی !!! و محرومت کردند از هر چه عشق ... و شب آخر ... شبی که با باران تطهیرت کردند از زمین ... با عهد آمیختنت با آسمان ... با رعد ... با باد ... با مسجد ... ذلیل ترینت کردند عزتش را ... با اشک ... با علی ... با قدرتی نامحدود ... با تنهایی ... زلالت کرد به عدد همه همسفرانت ... یا نه مشتاقت کرد به همه هفت آسمان ، به بالاتر از عرش ... که چقدر گشتی و گشتی و گشتی تا پاسخش را بیابی ... در آسمان ها گشتی و روی زمین یافتی اش !

نمی دانم اینهمه را برای چه می گویم ...

یک سال گذشت ... از هر افطار که با عشقش می رفتی تا شاید به دست خودش ، گرسنه ای سیر شود و تشنه ای سیراب ! یا ابالفضل العباس !

یک سال گذشت ... از همه سحرهایی که با هول بلعیدی تا شاید ... !

از لحظه لحظه هایی که کوشیدی بر سکوت ... بر آیت ... بر صداقت ...!

از صاحبدلانی که انقدر با آن زندگی کردی که عاقبت زندگیت شد  !!! و هرگز گمانش را هم نداشتم ... دنیا خیلی کوچکتر از آنست که ...

نمی دانم اینهمه را برای چه می گویم ...

فردا به پیشوازش می روم ... شاید دیگر آنهمه شور و شوق افطار نباشد ؛ و چقدر دلتنگ آن روزها می شوم ! شاید دیگر شب اول و دوم و سوم ... شاید دیگر سحرها ... شاید صاحبدلان ... شاید ... شاید ... شاید ...

نه ! انت اکرم ان تضیعنی ...

برای ثانیه ثانیه اش از تک تک دوستان التماس دعا دارم

و به رسم دوستی قدیمی :

ماه رمضان شد نت و نتخانه ورافتاد

تا پس از ماه مبارک خدا نگهدار

حقیقتا التماس دعا

یا علی</